ลื่นไม่เท่าไล่ไม่ทันทักษิณ – นงนุช สิงหเดชะ

– 1 –

 

ผมเกิดปีเดียวกับมติชน และโตมากับมติชน

ด้วยความเป็นคนชอบอ่านหนังสือพิมพ์มาตั้งแต่สมัยประถม มติชนเลยเป็นครูคนแรกๆ ที่บ่มเพาะความสนใจทางการเมือง มีอิทธิพลต่อความคิดทางการเมืองในช่วงต้น และทำให้เด็กคนหนึ่งรู้สึกสนุกตื่นเต้นกับข่าวและบทวิเคราะห์การเมือง

ตัวตนของผมทุกวันนี้ หากถอดรากย้อนกลับไป คงเห็นเงาร่างของมติชนทาบทับอยู่ไม่น้อย

นักหนังสือพิมพ์อาชีพอย่าง พงษ์ศักดิ์ พยัฆวิเชียร เสถียร จันทิมาธร และประสงค์ เลิศรัตนวิสุทธิ์ คือ “ของจริง” ที่ผมไม่ลังเลที่จะเปิดหมวกค้อมคารวะ ในความเป็นมืออาชีพ วัตรปฏิบัติ อุดมการณ์ และลีลาท่วงทำนอง

ที่น่าทึ่งคือ ตลอดระยะเวลาเกือบสามสิบปี มติชนสามารถส่งต่ออุดมการณ์แห่งวิชาชีพสื่อให้นักหนังสือพิมพ์อาชีพรุ่นต่อๆ มาได้อย่างไม่ขาดตอน จนความเป็นมติชนได้กลายเป็น “สถาบัน” หลักในวงการหนังสือพิมพ์ไทย

“นงนุช สิงหะเดชะ” เป็นอีกคนที่สานต่อความเป็นมติชนได้อย่างน่าภาคภูมิ

 

– 2 –

 

ในดีมีเสีย ในเสียมีดี

ภายใต้ระบอบทักษิณ  คุณนงนุชกลับแจ้งเกิดด้วยบทความวิพากษ์วิจารณ์นโยบายรัฐบาลทักษิณที่เฉียบคม ตรงไปตรงมา คงเส้นคงวา และหนักแน่นด้วยข้อมูล

คุณนงนุชทำหน้าที่อย่างสัตย์ซื่อ ในการชี้ปัญหาของนโยบายประชานิยม วิพากษ์จุดอ่อนของระบอบทักษิณ ปกป้องสิทธิพลเมืองและผลประโยชน์ระยะยาวของประเทศนี้ รวมทั้ง ให้สติแก่สังคมไทยในหลายวาระ

เต็มที่เท่าที่นักหนังสือพิมพ์อาชีพธรรมดาๆ คนหนึ่งพึงกระทำได้

โดดเด่นเสียจนช่วงแรกๆ คำถามว่า คุณนงนุชคือใคร ดังระงม อย่างน้อยก็ในหมู่เพื่อนร่วมงานของผม

มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับตัวตนของคุณนงนุช

ตั้งแต่ เป็น นักวิชาการในมหาวิทยาลัย ซึ่งเข้าใจได้ว่า คงดูจากข้อมูลที่หนักแน่นและท่วงทำนองในงานเขียน ที่ลึกซึ้งกว่างานเขียนของคอลัมนิสต์สายนักข่าวหนังสือพิมพ์ทั่วไป

เป็น คนไทยรักแผ่นดินเกิดที่อาศัยอยู่ต่างประเทศ  เข้าใจว่า คงดูจากแหล่งข้อมูลที่มาจากนิตยสารหัวนอกบ้าง เว็บไซต์ต่างประเทศบ้าง รวมถึงความรอบรู้เรื่องราวต่างประเทศ ที่ทำให้เขียนเรื่องแปลกใหม่ซึ่งไม่เคยพบเห็นจากสื่อไทยรายใดมาก่อน

แต่ที่ได้ยินบ่อยที่สุดคือ เป็น ลูกสาวของอาจารย์แม่ (ฮา)

เข้าใจว่า คงดูจากนามสกุลที่อ่านผ่านๆ เผินๆ แล้วใกล้เคียงกับ สินธุเดชะ

ผมไถ่ถามจากพี่ตุ้ม สรกล อดุลยานนท์ จึงได้รู้ความจริงว่า แท้จริงแล้ว คุณนงนุชคือบรรณาธิการข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์มติชนรายวันต่างหาก

รู้ความจริง ถึงกับร้องฮ้อ แล้วรำพันกับตัวเองว่า มติชนไม่เคยสิ้นคนเก่งและคนดีจริงๆ

แล้วทำไม ประเทศไทยถึงไม่เคยได้นายกรัฐมนตรีที่ทั้งดีและเก่งในคนเดียวกันบ้างหนอ

 

– 3 –

 

แท้ที่จริง ผมไม่เคยรู้จักคุณนงนุชเป็นการส่วนตัวเลย เคยเห็นแต่แผ่นหลังเมื่อครั้งไปร่วมสัมมนาเลือกตั้ง 2548 ที่มติชน แต่ไม่มีโอกาสได้เข้าไปทักทาย กระทั่งหน้าชัดๆ ก็ยังไม่เคยเห็น

แต่ไม่รู้ทำไม ผมรู้สึกสนิทสนมกับคุณนงนุชอย่างประหลาด แม้เพียงรู้จักผ่านตัวหนังสือในหน้าหนังสือพิมพ์มติชนรายวัน และมติชนสุดสัปดาห์เท่านั้น

คือมันเหมือนคนพูดจาภาษาเดียวกันอย่างเหลือเชื่อ คุณนงนุชคิด เขียน อะไร ผมก็มักถูกใจไปเสียทั้งหมด ประมาณว่า ทำไมถึงเขียนได้ตรงใจเราขนาดนี้?

บางครั้ง คิดอยากเขียนบทความเรื่องหนึ่ง คุณนงนุชก็รู้ใจชิงเขียนให้อ่านเสียก่อนแล้ว

ผมก็เลยสบาย คอยทำตัวเป็นนักอ่านที่ดีอย่างเดียว

ก็คุณนงนุชเขียนหนังสือดี ทำการบ้านหนัก ประเด็นชัดเจน เฉียบคม แทงตรง ออกอย่างนั้น ผมยอมแพ้ทุกกระบวนท่า ไม่กล้าเขียนแข่ง

สมกับเป็นคอลัมนิสต์ขวัญใจอาจารย์มหาวิทยาลัย โดยเฉพาะพวกอาจารย์หัวก้าวหน้าเป็นแฟนพันธุ์แท้ของคุณนงนุชหลายคนทีเดียว

ในฐานะผู้ชื่นชอบอาฮุย ลีลาแทงตรงของคุณนงนุช จึงถูกใจวัยรุ่นอย่างผมเป็นที่สุด

 

 – 4 –

 

เนื้อหาส่วนใหญ่ในหนังสือเล่มนี้ เป็นบทบันทึกประวัติศาสตร์เศรษฐกิจการเมืองยุคทักษิณ 1 ได้เป็นอย่างดี

แม้สังคมไทยจะได้รัฐบาลใหม่แล้ว แต่ผมเชื่อว่า เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ยังไม่ล้าสมัย เพราะเรายังมีนายกรัฐมนตรีชื่อทักษิณอยู่เหมือนเดิม และลักษณะเฉพาะของระบอบทักษิณก็ยังคงอยู่

แน่นอนว่า บทบันทึกประวัติศาสตร์มิใช่ความจริงแท้ หากคือเรื่องเล่า ที่ถูกสร้างขึ้น โดยหลอมรวมประสบการณ์ วิธีมองโลก และตัวตนบางส่วนของผู้เขียน เข้ากับข้อเท็จจริงชุดหนึ่ง

กระนั้น เรื่องที่ถูกเล่าโดยนักหนังสือพิมพ์ที่ซื่อสัตย์ต่อวิชาชีพ ใกล้ชิดข้อมูลระดับติดขอบสนาม จริงจังกับงาน มีมาตรฐานทางจริยธรรมสูง รักความเป็นธรรม และใฝ่หาสังคมในอุดมคติ ย่อมเป็นเรื่องเล่าที่น่าอ่านอย่างยิ่ง

พูดให้ถูกคือ ต้องอ่านอย่างยิ่ง

อ่านดูแล้วจะรู้ว่า เหตุใดคุณนงนุชถึงเพิ่งได้รับเกียรติสูงสุด ให้เข้าเป็นหนึ่งในกลุ่มบุคคล ที่เคยถูกเอ่ยถึงด้วยรักอย่างเกรี้ยวกราด จากท่านสมัครและท่านดุสิตในรายการย้อนยุคของท่านทั้งสอง

นี่เป็นดัชนีง่ายๆ ที่ชี้วัดว่า คุณนงนุชคือ “ของจริง” ที่ผมยกมือไหว้ได้อย่างสนิทใจ

 

ปกป้อง จันวิทย์

กุมภาพันธ์ 2548

 

ตีพิมพ์: คำนิยม หนังสือ ลื่นไม่เท่า ไล่ไม่ทันทักษิณ โดย นงนุช สิงหเดชะ (มติชน, 2548)

 

Print Friendly